Journalist bij het mondiale magazine Mo* en auteur.
De vieze gasten
Buren van de abdij
Mo* magazine
> on global warming
> on globalisation
> on market forces
> on China in Congo
> on unions in China
(verschenen in De Standaard op 10 juni 2010 - samen met Rik Coolsaet geschreven)
Hoe verzoen je de keuze voor de Vlaamse gemeenschap met een beleid dat ongelijkheid bevordert? Bovendien: kiezen voor meer ongelijkheid brengt sociale en gezondheidskosten met zich mee, leert recent onderzoek. (meer)(in verkorte versie verschenen in Knack van woensdag 28 april 2010)
De natie biedt antwoord op de globaliseringsangsten als ze een effectief sociaal beleid voert. Dat gaat Schotse of Welshe nationalisten beter af dan Vlaamse. Maar wat niet is, kan nog komen.
Over globalisering, identiteit en het spanningsveld ertussen ontspon zich de jongste tijd in Vlaanderen en elders een intens debat. Velen zijn het erover eens dat globalisering ertoe heeft geleid dat nogal wat mensen zich terugplooiden op traditionele waarden of groepen zoals het eigen volk of de eigen religie. Wat evenwel bij veel van deze analyses opvalt, is dat ze wat in het ijle gebeuren. Ze onderzoeken niet echt om welke redenen welke mensen zich terugplooien en wat daar een zinnig antwoord op is. (meer)(verschenen in De Standaard op 11 maart 2010)
De “ontsnapping” van Tom Boonen naar Monaco roept diepe vragen op over de aanvaardbaarheid van belastingparadijzen in tijden van crisis.
Ik begrijp het niet. Hoe kan een journalist in de Standaard van zaterdag jongstleden een uitgebreid interview doen met de wielrenner Boonen Tom over zijn verhuis naar het belastingparadijs Monaco en het dan enkel hebben over het feit dat het klimaat daar zo aangenaam en zo geschikt is om te trainen? En niet over het feit dat Monaco tot nader order een belastingparadijs is voor de veelverdieners van deze wereld? (meer)(verschenen in De Standaard op 24 februari 2010)
Wie op relatief korte termijn het Oosten van Congo wil stabiliseren, moet de Rwandese president Paul Kagame onder druk zetten om met zijn aartsvijanden te praten. Dat is wat we vaststelden diep in de bossen van de Kivu.
Begin 2009 geloofden sommigen wellicht dat de plotse samenwerking van de Rwandese en Congolese presidenten de veiligheidssituatie in Oost-Congo kon uitklaren. Hun besluit om eindelijk samen de FDLR – de militie die groeide uit de 2 miljoen mensen die na de Rwandese genocide in 1994 naar Congo vluchtten en door Kigali steevast als ‘génocidaires’ worden bestempeld - te bestrijden, leek beloftevol. (meer)
